Hîna jî tere û hîna raperîna Newrozê ye

Stran Ebdula

Nivîs: Stran Ebdulah

Nêzîkî çar dehane ev raperîne hat kirin û  hîna jî weku yekem care, hîna jî terre, bihare û Newroze û cejna hemû tiştekî bedew û bêhn xweşe, heya niha jî cejna buhayên mezine ên mîletan serbilind dikin û cejna azadiyê û dad û (Na) ya pêwîst di demên pêwîst de ye, naya ne`retêye û naya belengazan û gelê kurd bêpare ku hîna heye înkar dikin.

Hîn jî germ, kelandî û gihîştî ye, mîna kêliya yekem a banga ji bo rakirina zilm û ramalîna dîktatoriyê. Sî û pênc sal in hatiye hatiye kirin û her sal tê nûkirin û her roj wateyek cûda werdigire û her car jî erkekî nû pê tê spartin û xwestek temam nabin û mafê me ye ku temam nabê . eve tazetirîn destana me ye û naza me li ser heye.
Em weha ne ku digel her pêşveçûn û pêgihîştina zêdetir  a gelê me re, em bi zewq û coşek nû li kulîlka bihara serhildanê dinêrin û li bûka azadiyê dinêrin û bêriya derenghatina roja rizgariya yekcarî dikin.

Zêdetirî sê dehsalan e, cîhan bi dehan bihar û dehan şoreşan derbas bûye. Bihara Ewropaya Rojhilat û Bihara Ereban hatine û çûne, gelek dewlet hilweşiyane û rejîmên zordar neman, û yek ji van çîrok û biserhatan û pend û pêvajoyan milê xwe nedaye milê raperîna me ya serbilind, me gelek bangewaz û gelek sirûd bihîstin. Wan sînor derbas kirin û qirikê xwe bi hêvî û lavayan tijî kirin. Tu yek ji wan nikarîbû ji sirûda serhildanê, zemawenda serhildanê û coşa radyoya Dengê Gelê Kurdistanê derbas bibe.
Sonda kesî li me tune ye eger em bêjin şert bê hîç raperînek wek raperîna kurmancên başûr tukim û qadir û xurt nebû û heta niha jî bihêztir û mekintire ji berê û kes ji bo pêşerojê zanîna tiştên nedîtî tune.

Ev dîwarê stûr ê raperîna rizgariyê ya 1991-an ewqas xweragir û li ser piyan rawestiyaye ku ew ji hêla tu qulikê ve nehatine têkbirin û temenê mana vê qiyametê ji jiyana hemî bextewariya Kurdan derbas bûye.
Ji dema ku Gazanfon behsa me kiriye, ji dema ku Civaka Miletan roja piştî Severê em hatin xapandin, ji ber rewşa mirovdostiyê xwarin dane me û konên koçberiyê bo me hildan, heta îro, ku kak Trump car caran behsa me dike. Tu pêncê Adareke Kurdistanê û hetanî, heta bajarê li qentara çiyayê Reş jî nagihîje rojeke nifira Ranya li derwazeya qewl û qerara serhildanê ya sala 1991-an.

Ev salveger û ev roj ji bo Kurdên Kurdistanê ye, wek berî û piştî zayînê, wek Yewnanên kevnar û Yewnanên niha yên hêviyê ku hîn jî dixwazin ji krîz û tengasiyê xilas bibin.
Hîna jî ev raperîne şakar kiryarên Kurdên dawiya sedsala bîsteme ku û bask û sêberê xwe bi ser neeftê da sala rabun û qurbaniyê kişandiye û hewlên domdar yaw ê sedsalê ku hîna jî çarîka temenê sedsala bîst û yekane ku ji berhemên xwe dixwe û vedihese, ne me têr xwariye û ne wî hişk kiriye, kes nikare kaseta dîrokê li ser dîmenek ya dilxwaz a xwe rawestîne û Kurd naxwazin rêya xwe niha ku ew ketine dîrokê rawestînin.

Lêbelê, heya ku em ji vê şahesera destana raperînê xweşiktir nenivîsin, reşkirina romana Kirç û kalreş ê û vegotina çîrokê ne guncaw e.
Ev şaheser heta niha îlham bexşe bo hîter û wize û cesaretê ji bo pêşerojê, ew mîna destpêka raperînê ye, ku germ û gure, û mîna destpêka nivîsînê ye, ku terr û vegirtî ye, biharî û Newrozî ye.

PUKMEDIA