Nameyek vekirî ji bo Denîzan

Nivîskar Îmad Ehmed

Nivîskar: Îmad Ehmed

Destpêkê ez qebûl dikim ku ez nameya xwe di vê serdemê de dinivîsim, lê ji bo te xudan helwest û parêzvana rastîn a mafên rewa yên neteweya Kurd, awayê şehîdkirina te ez hejandim ku ez van çend rêzan di nav damarên zirav ên dilê xwe de wekî pelên çîçeka nergizê derbas bikim.
Ev nivîsîna kurt bi bêhna diya min, evîna xwişka min û kelecana keça min hatiye nixumandin. Li vir ez rastiyekê eşkere dikim, her çend ez di nivîsandinê de kêmtir berhemdar im, ji bilî demek diyarkirî, ku di dawiya salên 1970-an û destpêka salên 1980-an de, dema ku min perdeya şermê çirand û dest bi nivîsandina ji hevalê xwe yê bêsernav kir, min piraniya şevan nameyek eşqê dinivîsand û bi gurîna Elwen dişandin bo nîvê din ê dilê xwe. Ev çend rêzepeyv di bîranînên min ên wan salan de dimîne:
Tamezroy lêwey alim
Şeydayî bonî daykim
Çawerwanî dîdarî yarim
Hemûyan le bîr dekem
Ke to debînim!
Ay le xoşî û azarî em çend dêrre, ke legel tmenimda jiyawe!
Nameya min ji bo Denîz ne cureyê yekem ê nameya (Makar Defushkin) ji bo (Farvara Dubrusiluvia) ye ku di romana yekem a navdar a (Dostoyevsky) de, ku di sala 1886an de li (St. Petersburgê) hatiye weşandin. Nameya min dê ji hêla (Denîz) ve neyê bersivandin ji ber ku min ji giyanê wê re nivîsand, û giyan bersiva nameyan nade.
Mixabin, tabloya Denîz di nameya min de hemî zer û gewr e mîna tabloyên dawîn ên (Fankuch)ê Holendî ne mîna tabloyên rengîn ên (Azad Şewqî) yê xelkê Silêmaniyê ye.
Di şoreşa nû de, gelek nameyên Rewanşad (Mam Celal) ji her kesî re, li her astê û di her warî de amûrek bihêz bûn ji bo pêşxistina şoreşa gelê Kurd bûn. Her weha kak (Mulazim Omer) jî di dema şoreşê de bi nivîsandina nameyan jî dihat nasîn.  Lê niha mixabin hale wî wek berê nemaye Werin em vegerin ser eslê mebesta min û nameya bêhempa ya Denîz ku ez bi vî awayî destpê dikim:

Piştî silav û rêzgirtinê.
Keça min a nazdar, tu ji kulîlkan naziktir û ji baranê jî bixêrtir bûyî. Dujmin tu neçar kirî ku li cihê şala herîrî (awrîşim), te çeka qenas daye ser mile xwe. Li şûna guhdarîkirina senfoniyên (Beethoven û Mozart), guhê te bi dengê tang, hawan û çekên giran tijî bûn.
Keça min a hêja ê delal, piştî şehadeta te, wan hizir dikir ku ew ê te ji wê bilindahiyê bavêjin xwarê û pirsgirêka rewa ya gelê Kurd bi dawî bikin! Wan te ji çend qatan avahiyekê avêtin nav lepên nîştîman û tu wek dareke Erxewanî hetaheta kesk bûyî.

Keça nazdar a nîştîman..
Te welatê xwe heta nefesa xwe ya dawî parast, paşê tu bûyî stêrk û ber bi heft ezmanan firî. xiyaneta dîrokê, baca erdnîgariyê me dike ku em bi (birayên ferzkirî) re bibin dostên ku pir caran dibin dijmin, zalim û dîktator li ser serê me.
Denîz can, tu dizanî ku te û hevalên te we pergala gerdûnê guherî? Niha roj ji aliyê we ve hiltê, ne ku diçe ava.
Em dizanin ku dîrokê xiyanet li me Kurdan kiriye û niha jî berdewame. Em piştgiriyê didin her desthilatekê,  dema ku hestiyên wî xurt dibe û mîna gur êrîşî me dikin. Di dema Enfalê de, dîktatoriya Baasê (Sergula) temen çar salî li (Nugreselmanê) bi zindî hate binax kirin û niha di Iraqa nû de (Sergulên) me bê şîrin û şîrmemikên wan betale, bi niyazin ku wan ji birça bikujin.

Denîz can, tu di vê kerwanê de ne bi tenê yî. Leyla Qasim li bajarê Xaneqînê hat bidarvekirin, Jîna Emînî ya xelkê Seqizê li Tehranê bi xedir hate kuştin, û Zakiya Alkan bi laşê xwe li Dîyarbekirê agirê Newrozê pêxist.
Denîz a delal, ez dizanim ku tu xezalî û ew mişk in, tu kulîlkî û ew dirrî ne, tu melhemî û ew jehrin, tu jiyanî û ew agirê dojehê ne.

Di dawiyê de, ez dibêjim: Keça min, tu şehîd û nemirî. Şehîd pîroztirîn pîroziya têkoşînê ye. Nedadperwerî jî nexweşiya herî xirab ya desthilatdariyê ye.
Hezar silav û aramî li ser giyanê te yê paqij û giyanê hemû şehîdên tevgera rizgariya Kurdistanê be.

PUKMEDIA/Xelat